Skip to main content

Het gesprek

Al een paar maanden wrikte het. Dit werk paste niet meer bij mij.
Ik ervaarde geen plezier en voldoening meer en ik ging met een knoop in mijn maag naar mijn werk.
Dit kon toch niet de bedoeling zijn? Vaak duwde ik die gevoelens weg. Telkens kwamen ze terug.
‘Het zullen de zwangerschapshormonen zijn’ of ‘ik moet er gewoon weer even inkomen’.
Maar ik wist stiekem ook wel dat het dieper zat dan dat..
Ik moest een serieus gesprek voeren met mijn werkgever.

Het gesprek was een kantelpunt. Ik gooide alles op tafel: dat ik niet meer wist of ik dit nog wel wilde. Dat ik me zorgen maakte om mijn gezondheid. Dat ik me onzeker voelde in het werk. En dat ik ook niet wist wat ik dan wilde. Dat luchtte enorm op. Er werd me een vaststellingovereenkomst (VSO) aangeboden: ontslag met wederzijds goedvinden. Enerzijds voelde dat fijn en was ik opgelucht: ik zou 2 maanden uitwerken en daarna de tijd nemen om te bedenken wat ik dan wilde. Anderzijds betekende het ook afscheid nemen van een fijne werkgever, fijne collega’s en een onzekere toekomst tegemoet gaan. In corona tijd.  Toch kon ik simpelweg niet anders. Het laatste wat ik wilde was een burn-out en die kant ging het wel op.  Maar er gebeurde ook iets in mijn hoofd; er kwam ruimte om die onzekere toekomst eens nader te bekijken.

Was het echt zo erg om tijdelijk zonder werk te zitten? Was het niet eens goed om verder te kijken dan de wereld die ik tot nu toe kende, de jeugdzorg en het onderwijs? Wat was er eigenlijk nog meer? Wat kan en wil ik eigenlijk?

Waar ik deze vragen eerder geen ruimte durfde te geven, werd ik er nu steeds nieuwsgieriger naar. De 2 maanden die ik nog uitwerkte, voelden al heel anders nu ik wist dat ik ging stoppen. Ik kreeg ook steeds meer zin om eens de tijd te nemen voor mezelf. Hoe vaak krijg je nou de kans om dat te doen? We volgen braaf de middelbare school, een studie, doen een stage of gaan direct aan het werk. We staan er zelden bij stil of wat we doen, nog steeds is wat we willen doen en waar we goed in zijn. Zonde!

Mijn transitievergoeding gebruikte ik om met een loopbaancoach aan de slag te gaan. Heel waardevol. Nu heb ik mijn eigen coaching praktijk en ben ik heel wat ervaringen en inzichten rijker. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar dat gesprek aangaan was wel de 1e stap.

Ben jij al zo’n gesprek aangegaan?

Wat houd je tegen?