Dagboek van een Loopbaancoach
Huilend zat ze tegenover me. De doos met tissues al bijna leeg.
Ze was zó moe. Zó leeg. Zo op.
Haar werk vroeg al maanden te veel van haar.
En zij van zichzelf.
Ziek melden stond alleen niet in haar woordenboek..
Ik benoemde wat ik zag: alle signalen van een burnout.
Ziek melden leek mij de enige, juiste optie.
Maar dat deed ze niet.
Het knaagde aan me.
Moet ik niet harder zijn op zo’n moment? Dwingender?
Desnoods zelf haar werkgever bellen en zeggen dat ze morgen niet komt?!
Ik gooide mijn vraagstuk in de intervisiegroep van loopbaanadviseurs.
En daar kreeg ik een advies dat ik nooit meer vergeet:
‘Gun ieder zijn of haar eigen crisis’
Laat iemand zèlf de grens voelen.
Laat iemand zelf bepalen wanneer ’tot hier’ echt tot hier is.
Hoe graag ik ook wil dat het anders zou moeten zijn of gaan.
Hoe graag ik ook wil voorkomen.
Want dat zijn mijn grenzen. Mijn gevoelens. Mijn waarden.
Wat een eye-opener.
Het slingerde me terug naar een moment in mijn jeugd. Al die keren dat mijn ouders me probeerden te waarschuwen voor een vriendschap, die geen vriendschap meer was.
Een vriendschap die mij meer kostte dan ik zelf zag.
Steeds opnieuw zeiden ze: stop ermee, verbreek het contact.
Ik deed het niet.
Ik voelde die grens nog niet.
Totdat ik dat wel deed.
En ZELF de beslissing kon nemen.
En dat voelde zo goed. Ik kijk er nog steeds op terug als een van de krachtigste momenten van voor mezelf kiezen. En het had nooit hetzelfde effect gehad als ik anderen dat voor mij had laten bepalen..
Dus doe ik dat ook niet bij mijn klanten.
Uiteindelijk meldde mijn klant zich alsnog ziek.
Weken later. En ze was ontzettend trots op zichzelf.
Het was HAAR keus geweest.
