Van orthopedagoog naar loopbaancoach: mijn eigen carrière switch.
2021. HET jaar waarin ik de ene carrière afsloot en startte met een nieuwe. Het jaar waarin ik stopte met mijn werk in de jeugdzorg èn mijn handtekening zette bij de KVK. Ik neem jullie mee in mijn eigen carrière-switch: welke rode vlaggen heb ik genegeerd, welke lessen heb ik geleerd en welke stappen gezet om te komen waar ik nu sta. Misschien is het een ‘feest’ van herkenning.. Dan hoop ik dat deze blog het zetje kan zijn om ook voor jouw carrièreswitch te gaan! Ik neem je mee in mijn verhaal:
Rode vlag nummer 1: genoegen nemen met minder.
In 2010 studeerde ik af als orthopedagoog. Ik werkte als dyslexie onderzoeker en behandelaar en huiswerkbegeleider in het voortgezet onderwijs, tot ik in 2015 aan de slag ging als ambulant begeleider in de jeugdzorg. Hier plant ik direct de eerste rode vlag. Ik wilde namelijk aan de slag als orthopedagoog, want daar had ik voor geleerd. Helaas was daar (nog) geen plek voor en werd ik ingezet als ambulant begeleider. Dat voelde toen al niet helemaal lekker en later zag ik het als DE eerste rode vlag die ik volledig negeerde. Zonder verder te zoeken of even na te denken, nam ik de baan aan. Ik wilde ook graag (snel) in loondienst vanwege onze kinderwens en in 2017 werd onze zoon Job geboren.
Rode vlag nummer 2: werken met een doelgroep (of product/dienst) die niet bij je past
Toen ik na het zwangerschapsverlof terugkeerde, waaide er een nieuwe wind door de organisatie. We zouden ons vanaf nu gaan richten op ‘multiproblem-gezinnen’. Voor diegenen die deze vakterm uit de jeugdzorg niet kent: dit zijn gezinnen waar meerdere problematieken tegelijkertijd spelen. Bijvoorbeeld een vechtscheiding, naast armoede, huiselijk geweld en een kind met opvoedproblematiek. En dat was niet mijn doelgroep. De tweede rode vlag wapperde zo’n beetje in mijn gezicht. Maar onder de noemer ‘dit moet ik ook wel kunnen’ werd ook deze vlag lekker genegeerd. En ik had toch leuke collega’s? En een fijne teamsfeer? En het werk was toch lekker in de buurt? Dus: niet zo zeuren, gewoon doorgaan. Schouders eronder en go.
Rode vlag nummer 3 & 4 : werkgerelateerde klachten, doen alsof het prima met je gaat en extra taken oppakken om je werk ‘leuker’ te maken.
Helaas merkte ik al snel dat die nieuwe koers ècht niet bij mij paste. En dat mijn ‘dit moet mij toch ook wel lukken’ mentaliteit niet voldoende was. Ik voelde me niet ‘goed’ in mijn werk, alsof ik de kwaliteiten en vaardigheden miste, die nodig zijn in dit werk. Ik kreeg een steen in mijn maag van sommige casussen, zo’n gevoel dat je kreeg als je op de basisschool op het punt stond een spreekbeurt te geven. Tegenover anderen deed ik alsof ik mijn werk leuk vond. Ik verkocht het leuker dan het was. Maar ik kwam vaak moe en geïrriteerd thuis (hallo derde rode vlag). Met extra taken zoals het stagebeleid binnen de organisatie oppakken, probeerde ik mijn werk leuker te maken. Dan hield ik het misschien iets langer vol. Het verlof van mijn tweede zwangerschap kwam als geroepen. Even rust. Daarna zou het vast beter gaan. Toch?
Rode vlag nummer 5: de werkgerelateerde klachten verergeren, je wilt dat ze er niet zijn. Je negeert het gevoel dat dit echt de verkeerde kant op dreigt te gaan.
Mijn dochter werd geboren in corona jaar 2020. En toen mijn verlof afliep, moest ik die fijne bubbel verlaten. Al na 3 weken voelde ik heel sterk: dit is ècht mijn plek niet meer. Die leuke collega’s werkten nu vanuit huis, het was vaak stil op kantoor. Als klap op de vuurpijl kreeg ik een pittige casus toebedeeld. Deze casus verergerde mijn gevoel van incompetentie. Ik had geen overzicht, geen duidelijk plan, geen helder doel en voelde me niet gesteund door mijn werkgever. De casus slokte mijn hele werkweek op. Ik reed er met buikpijn heen en kwam moedeloos terug. ‘s Nachts piekerde ik of ik het wel goed had aangepakt. Ik kreeg appjes op mijn vrije dagen. Dit ging echt de verkeerde kant op, maar wat kon ik doen?
Rode vlag nummer 6 : lukraak solliciteren op vacatures waarvan je eigenlijk weet: dit wil ik niet meer.
Ik ging het gesprek aan met mijn werkgever, maar de nieuwe koers zou blijven en er kwamen voorlopig geen kansen binnen de organisatie. Dit bevestigde mijn gevoel: dit werk past niet meer bij mij. Solliciteren leek me de beste optie. Dus ging ik lukraak op vacatures reageren. Ik werd een paar keer uitgenodigd en liet me dan van mijn beste kant zien. Maar als ik daarna werd gebeld, hoopte ik stiekem op een afwijzing. Want eigenlijk wist ik dat ik die baan helemaal niet wilde. Het was handig om snel nieuw werk te hebben en liefst iets dat logisch volgde op mijn studie. Maar ik voelde ook: eigenlijk wil ik dit soort werk niet meer doen..
Rode vlag 7: je denkt dat je nergens anders op kunt reageren, want je hebt niet de juiste papieren of ervaring. En dat is frustrerend..
Uiteindelijk tekende ik een vso bij mijn werkgever, werkte ik 2 maanden uit en zat vervolgens thuis. Ik besloot dat ik eerst rust zou pakken en dan verder zou zien. Maar de muren kwamen op me af. Ik voelde me zo alleen als iedereen naar werk, school en opvang was. Maar weer solliciteren dan? Ik zocht me suf. Elke dag checkte ik nieuwe vacatures. Ik kon de laptop wel uit het raam gooien van frustratie. Inmiddels had ik mijn zoektocht buiten de jeugdzorg verder gezet, maar niks sprak me echt aan. Bovendien had ik geen diploma of werkervaring buiten de jeugdzorg, dus wie zou mij überhaupt op gesprek laten komen? Ik zag het allemaal heel somber in, ik zou nooit werk vinden dat bij mij past!
Rode vlag 8: Je denkt dat je hier geen hulp bij nodig hebt en het wel alleen kunt.
Na een aantal weken merkte ik dat er meer ruimte kwam. In mijn hoofd. Dat ik ging opruimen in huis. Boeken ging lezen. En nog meer lezen. En dat het me steeds beter lukte om te genieten van de rust. Ik schreef me in voor een opleiding tot ACT basiscoach. Dan ‘had ik toch iets te doen’. Een vriendin wees me op het e-book van een loopbaancoach: daar had ik tot dan toe nog nooit aan gedacht! Maar goed: ik kon dit toch ook wel allemaal zelf fixen? Ik had toch helemaal geen coach nodig? En bovendien: hoe zou zij mij nou kunnen helpen? Ik vind toch vast nooit werk dat echt goed bij me past. Nee, ik ga dit wel even zelf oplossen. Dacht ik.
Rode vlag 9: Je denkt dat je nooit, maar dan ook nooit, werk gaat vinden dat bij jou past.
Toch las ik haar e-book. En volgde ik haar masterclass. En toen ik mezelf in de kennismaking hoorde zeggen hoe geweldig het zou zijn als ik op het volgende feestje of verjaardag een eerlijk en positief antwoord had op de vraag ‘en hoe is het op je werk?’ wist ik genoeg: dit moet ik doen. Ook al was ik licht sceptisch. En vroeg ik me af of dit mijn probleem wel echt ging oplossen. Maar ik wist ook dat ik het zelf niet meer kon fixen. Ik zag door de bomen het bos niet meer en voelde me behoorlijk wanhopig. Ik slikte even toen ik de factuur betaalde, maar dacht: als ik niets doe, verandert er niks. En verandering, die heb ik juist heel hard nodig! Na de intake reed ik terug naar huis in een soort extase. Dit was precies wat ik nodig had. Ik was actief bezig om mijn probleem op te lossen. Met de hulp van iemand die wist waar ze het over had. Die hetzelfde had meegemaakt. En die mij nu kon helpen om richting te vinden. Eindelijk. Nadat ons traject was afgerond wist ik: ik start zelf als loopbaancoach met mijn eigen praktijk. De weg daar naartoe verdient een eigen blog, maar ik wist in ieder geval zeker: ik ga van carrière switchen!
It always seems impossible, until it’s done
Dat was hem. Mijn verhaal in een notendop. Ik ben heel benieuwd of je jezelf erin herkent. Ik zet de rode vlaggen hieronder nog even op een rij:
Rode vlag 1: je neemt genoegen met minder. Je wilde eigenlijk de ene baan, maar rolde in de andere. En op dat moment leek dat een prima keuze, maar stiekem wist je toen al: dit is eigenlijk niet 100% wat ik wil.
Rode vlag 2: Je werkt met mensen, producten of diensten die niet bij jou passen. Waar jij niet per se blij van wordt, energie van krijgt of 100% achter staat. Dat zorgt voor een energielek, maar ook voor een onvoldaan gevoel en je ‘niet geschikt voelen in je werk’.
Rode vlag 3: je ervaart werkgerelateerde klachten, maar negeert ze. Je denkt misschien dit hebben anderen ook, niet zo aanstellen of zeuren, het gaat wel weer over. Intussen slaap je slecht, pieker je, voel je je prikkelbaar en vermoeid of heb je last van nek, schouders of hoofdpijn.
Rode vlag 4: Je pakt extra taken op, om je werk ‘leuker’ te maken. Probeert van die 3 een 4 te maken door deel te nemen aan werkgroepjes, commissies of solliciteert op een interne functie.
Rode vlag 5: Je voelt eigenlijk aan alles dat het ECHT niet goed met je gaat. Maar je kunt je toch niet zomaar ziek melden? Wat betekent dat voor je collega’s? Nee, dat komt nu echt niet uit. Nog maar even doorzetten en op je tanden bijten. Een burn-out? Neu, dat gebeurt jou toch niet?
Rode vlag 6: Lukraak gaan solliciteren in een richting of bij een organisatie waarvan je eigenlijk al weet: hier wil ik niet werken. Gedachten als: ‘maar ik moet toch iets met mijn studie doen’ en ‘iets anders kan ik niet’, houden je tegen om andere opties te overwegen. Je scrollt je suf op Indeed. Je reageert op alles wat ook maar enigszins passend is. Er is geen andere mogelijkheid, toch?
Rode vlag 7: Je denkt dat solliciteren op iets waar jij geen ervaring of diploma’s voor hebt geen zin heeft. Je wordt vast niet eens uitgenodigd! En hoe kom je anders aan nieuw werk? Solliciteren is toch de enige mogelijkheid? Je denkt binnen de kaders en het lukt je niet om verder te kijken dan wat je nu kunt en weet.
Rode vlag 8: Je vindt dat je dit probleem zelf moet oplossen. Niemand kan je hier echt bij helpen, toch? Je bent gestopt met raad vragen aan vrienden of familie, want iedereen zegt iets anders. Ze vragen allemaal: maar wat WIL je dan? En het is al frustrerend genoeg dat je daar nou juist geen antwoord op hebt! Je loopt in cirkeltjes en voelt je alleen in je zoektocht.
Rode vlag 9: Je denkt dat loopbaancoaching niks voor jou is, want je gaat toch nooit werk vinden dat echt goed bij je past. Maar ik beloof je, dat is er wel. En ja, soms is de weg ernaartoe wat langer dan je dacht. Vraagt het om een meerjarenplan. En soms is het dichterbij dan je denkt 🙂
Heeft mijn verhaal een snaar geraakt? Wil je weten of zo’n carrière switch traject ook voor jou is weggelegd? In deze blog lees je meer over hoe je een carriereswitch kunt maken.
Plan een kennismaking in, dan kijken we samen. Je hoeft het niet alleen te doen.
